Aquaduct Drachtsterweg, een anticlimax voor fietsers
Wedden dat de lokale verkoop van elektrische fietsen na de recente opening van het M.C. Escher aquaduct in de Drachtsterweg enorm aan gaat trekken? Ik verdenk de provincie en de gemeente Leeuwarden er zelfs van een deal te hebben gesloten met die tweewielerfabrikant 30 kilometer verderop.
Waarom? Nou, een aquaduct is niet veel meer dan een omgekeerde berg. Bij de berg zit de beloning in de afdaling: je trapt je eerst het schompes om boven te komen en mag vervolgens lekker freewheelend naar beneden zoeven. Een aquaduct is de anticlimax ten top en levert een kater en spierpijn op. Niets is immers zo demotiverend als eerst het slagroomgebakje en daarna ook nog eens de gebaksdoos op te moeten eten. Beginnen met het toetje verpest de eetlust.
Aan de andere kant kun je zeggen dat onze overheden zo wel mooi zorgen voor fitte inwoners. Wie in Zuiderburen, Wiarda, Goutum of nog verderop woont en dagelijks op de fiets naar werk en/of school moet – ettelijke honderden volgens mij – wordt immers geconfronteerd met hellingen die in een stevige bergetappe in de Tour niet zouden misstaan. Longen als blaasbalgen, beenspieren als scheepskabels is het
positieve effect.
Ook voor wandelaars ligt er een fikse uitdaging. Een ommetje met de kleine in de buggy of oma in een rolstoel dreigt een regelrechte kwelling te worden voor iemand met een iets mindere conditie dan die van een marinier.
Zeker 700 meter lang met dus 350 meter omhoog, naar de stad toe zelfs 50 meter extra. De fietstruc is zoveel mogelijk snelheid maken naar beneden, dan maak je een vliegende start heuvel op. Risicovol, ik weet het. Je haalt gemakkelijk snelheden ver boven de 30 kilometer per uur. Ik zie de chaos van gebutste en gekneusde lichamen waar hier en daar een spaak uitsteekt tussen verwrongen frames al voor me op het laagste en ook nog eens meest donkere, wat schamel verlichte, punt.
Waarschuwingsborden, zwaailichten, strobalen, airbags aan de pilaren, Rode Kruisposten, helmplicht en smartphoneverbod (want menigeen stort zich al bellend als lemming in de afgrond) dan maar?
En dan moet de winter nog komen. Zelf heb ik mijn hoop gevestigd op een kabellift zoals die op skipistes wordt gebruikt. Al fietsend haak je aan, je houdt vervolgens de benen stil en gaat op je gemakje naar boven.
Misschien zijn er nog roltrappen uit de failliete boedel van V&D.
